Tanrım;
Sunduklarınla bize ulaşanlar arasında ki gel gitlerden yıpranmış olanları ellerime bırakma huyunu şimdi şimdi anlıyorum.Açıkçası pek takmıyor gibi görünsem de senden gelen herşey benim en önemli anım oluyor. Hayat beni geri çekse de ayaklarım parçalansa da yürümeye devam etme iç güdümü asla çürümeye terk etmiycem.
Sevilmek için değer görmek için ilk önce kendimi sevmem gerek değil mi Tanrım ? Bunu biliyorum ama kendimi , kendimizi sevmemiz için bize sundukların bukadar ağırken nasıl olurda sevilme konusuna bukadar aç olmamızı engelleye bilirsin. Bazen düşünüyorum böyle olan bir hayatı nereye kadar yürütebilirim veya nereye kadar bizler böle gidebiliriz.
Belki de yalnışlarımızı çok kolay bulurken doğru olanları görmezden gelmek bizim en büyük yeteneklerimizden.Boş olan bahçemizi güzelleştirmek için topladığımız tohumlar başkalarına ait olsada aşığım demekle o tohumu yeşertemiyoruz işte.Birini sever sonra gider veya gideriz sonra boşluklarla kaplanırız. Aslında boşluk bile bir duygudur bizler için. Özledim seni demek için başka yerden kalkmasını beklemek mi doğru olan. Şiir olmak isterken düz yazılara hapis olmak işte bu çok zor olanı yapmaya çalışmak gibi.
Herneyse böle gidip gelmekle sonumuza bizi yetiştiriyorsun Tanrım. Böylesi bir aşkı böylesi bir hayatı balcıklarınla bize verdiğin için şükür mü etmeli yoksa yüzlerimizimi eğmeliyiz aşağılara bilmiyorum.Şuanda göğüsümde atanı durdurmak istiyorum bunu istesem bile yapamıyor olmam korkumdan mı yoksa merakımdan mı Tanrım ? Sevilmek dediğin bumuydu yani bumuydu doğru olanın senin !
Kaçarlar kovalarız yakalarız ama yinede kaçarlar işte o anda boşver demek bizi cesaretli gösterse de biz işte o anda ölüme biraz daha yakınlaşmış oluruz.Koşuyorum ama nereye kime niçin ? Çok fazla soru var ama hiç bir zaman cevap bulamıyorum.Geceleri severken ne oldu da ben gecelerden korkar oldum.Suçlanmak mı kötü olan yoksa kendini asla anlatamıyor olman mı. Ağlıyormuyum evet ağlıyorum ! akıtamadığım göz yaşlarımla ağlıyorum.
Uzaklar da olana ağlıyorum parçalara ayırdığım bedenime koruyamadığım ruhuma ağlıyorum. Kazandığımı sandığım için ağlıyorum. Mutlu olduğum için ağlıyorum. Şeyy aslında ben niçin ağlıyordum ?
Ben kimim ?
Sen kimsin ?
Gömlek giyip kravat taktıktan sonra sıkılan boynunu rahatlatmak için biraz gevşettiğin kravatın verdiği o an ki rahatlama kısa olsada her an yapıla bilcek bişey olsaydı güzel olurdu. Buna bile gerek duymak kötü sanırım.
Yazıyorum ama niçn yazıyorum bilmiyorum ama yazıyorum.Niye ben uyuyamıyorum onun uyuduğu gibi veya niçin onun gibi vurdum duymaz olamıyorum.
Tanrım !
Senin yaptıkların bizi yalnışa sürmekten başka bişey değil.
Ben kimim............Ben senin anlattığın o kadınmıyım ?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder