Yazdım sadece biraz içim rahatlasın diye...

Belki de bu ilk ve son yazım olucak bu tarzda ama yazmak istedim. Anlatıcakalrım uzun olmasına rağmen başlangıcı yapamıyor olmak aptallığımdan kaynaklı bir durum gibi. İlerlemek istesemde bacakalrımın gömülü olduğu balcıklar her seferinde beni içlerine almak isteyenlerle dolu oluyor. Herkes için olur böle evreler de öenmli olan balcıkmı olunmalı ilerlemek isteyenmi. Bunun ayrımını yapsam da etrafıma baksam da gördüklerim ne beynimden geçen nede gönlümden dilime dökülenler.
Yalnış yazımlar gibi sonradan düzeltilebilecek bir hayatım olsaydı düzeltme kat sayım çok fazla olucağından komple yakmayı tercih ederdim.

Bazen ;

Kendi düşüncelerimden korkuyorum. O anda yapabileceklerim karşısında kendi kanım bile donuyorken Tanrı bu yüzden beni böle durumlarda yalnız bırakıyor diye düşünüyorum. Tek başıma ayağa kalkmaya alışkın , ama kimsenin kolunu göremeyen ben , sadece bir yardakçı gibi sürdüğüm bu hayatın son anına yaklaşırken sırtımda taşıdıklarım artık ağırlıklarını arttırdı. Ben arttırdıkça onlar hafifledi , onlar hafifledik çe ben dahada zorlandım.

Nefes almak ihtiyaçtan çok lüks kullanım alanına girdi benim için. Şimdi rahatım sözünü en son ne zaman kullandım bilmiyorum. Kullandın mı onuda hatırlamıyorum. Sırf başkaları için ekndimi değiştirmediğim için parmak ucu olarak kalsam da bu beni bazen zorlasada yinede ben benim işte. İyisi olmasada kötü çoğunlukta olsada ben benim aynada gördüğüm o kadın da benim.

Ne olduğunu kabul edersen ilerlemen başlar derler ya belkide şimdi ilerlemeye başlarım. Belkide şimdi nefes alabilcem gerçekten. Çocuk değilim ya sonuçta ! Dizlerim kanasada topun peşinden koşmaya devam eden bir çocuk olduysam ben. Kalbim bin parçalara bölünmüşse şimdi çocukluğuma inat bu halde bile koşabilirim demek için bile olsa ayaktayım.

Sadece ben böle olmuyorum arada sizler de böle anlara gebe kalıyorsunuz da. Kabul etmek ve kabul etmemek arasındaki ince çizgi aramızdaki ayraç olarak kalıyor sadece.

Şimdi ;

Neyin zamanı bilmiyorum. Ne yapmalıyım onuda bilmiyorum. Ancak bildiğim bir konu var ise o da son nefes bile olsa boyun eğmiceğimdir. Rüzgara emanetim olan ruhumun bedenime geri dönüşünü beklerken bana getiricekelrini sabırla beklerken. Ben şimdi kendim için ne olucam onu bilmiyorum.

Şimdi ne yapmalıydım ki ?