İlk ve son

                 Umutsuzca açılmış ellerim var benim. Üzerleri çatlamış, kurumuş param parça. Parçalanmış bir bedenim var benim. Her bir parçası kök salsın diye umut ettiğim. Kaybet tiklerim var benim. Bedeni toprak altın da ruhunun çok önceleri kaybettiğim. Bedene olan açlıkla bana yapışan kenelerim var benim. Yavaş yavaş beni bitirip yok olmamı sağlayan. Ben artık hiç bir şey hissedemeyen bir iskeletim, dokuları olan, kan akışı olan bir yapı ama ruhsuz robotlaşmış bir mekanizma gibi.


                  Korkularım vardı benim her biriyle yüzleştiğim ve sonunda onları bitirdiğim. Zamanım vardı benim değerini bilmeden elimden akıp giden ve en sonunda korkularımı yendiğimi düşünürken en büyük olanıyla göz göz gelene kadar. Korkuyordum bedenime yapılanlar dan, korkuyordum ruhuma dokunmaya çalışanlardan ve en sonu korkum beni tükettiğinde benden gittiğinde bir hiç, bir piç, bir fahişe gibi kaldığımı hatırlarım. Korkularım vardı benim bedenimden, ruhumdan, her yerimden kazıyıp attığım bu sefer kanlarla etrafımı buladığım korkularım vardı yitip giden zamanımda kayboldu.

                  Mutluluğum vardı benim. O kadar çok açtım ki buna her ufak kırıntıya muhtaç kuş gibiydim. Her bir şeyden mutluluk çıkarmaya çalışıyordum. Korkularımı yenmiş yenilenmiştim artık mutlu olmalıydım. Düşüncesi kolay yaşaması zor olanlara kapılmak en büyük aptallığım dır. Bedenimi mutluluk bulmak için kaybettim. Ruhumu zırhlara koydum . Artık kendi ruhuma ben bile ulaşamıyorum.

                  Yalanlarım var benim. Mutlu olmak için uğraş verirken kullandığım. Sakladıklarım var benim hiç bir zaman kimseye açamayacağım içimde kaldıkça da bana acı verecek olan. Adımlarım var benim büyük olduğu görünen aslında zorlanarak devam ettirdiğim.

                    Sevgililerim oldu her biri farklıydı, her birine farklı davrandım. Mutlu olmak için uğraş verdim. Bazen yarı yolda bırakıldım, bazen bedenimi kullandılar, bazen ben yarı yolda bıraktım. Ancak hepsinin tek bir özelliği vardı her biri ayrı ayrı ağlattı beni.Ruhumu açmaya çalıştıkça hem kendi içimde savaş verdim onu sakladığım yerden çıkarmak için, hemde savaş verdim beni sevdiğini söyleyen birini kaybetmemek için.

                   Ben güçlü bir kızdım. Çocukluğum da istediğimi alana kadar savaş veren. Ben güçlü bir genç kızdım sevgiden önce arkadaşlık için savaş veren ve yarı yolda bırakılan. Ben güçlü bir genç bayan oldum bir kere seni seviyorum dedim ve yalanlarla boğuştum. Ben güçlü bir kadın oldum bir adamı yıllarca seven, sadece onu bekleyen, sonunda kenara itilen. Ben şimdi de güçlü bir kadınım sonunu düşünmeden bu sefer her birinden, her şeyden, her isteğimden farklı adım atan.

                Gözlerim seni görmeden sevdiyse şuanda sen ne yapıyorsun ?