Sevmiyorum seni , aslında aşık ta değilim kabul etmeliyim ki sen benim bu anlatımla hayat eşim olur musun ki ?

        Savaşlarım olmuştu benim sayısını hatırlamadığım her seferinde yarım kaldı veya savaş alanından kaçanlar oldu karşımda. Savaşım dı benim söyleyemediklerimi yaşamaya çalıştığım. Huzur mu arama çabalarım dı. Her seferinde güzel başlayan hikayelerim olduysa da sonu aynı şekilde hazırlanmıştı aslında. Biliyordum bunu , biliyorum ki bu savaşın yine terk edilen savaşçısı ben olacaktım. Göğüs gere gere geldiğim topraklar benim için kuraklığa dönüşürken akıttım kanımı, akıttığım göz yaşlarımı ve ben yeşillendirdim kendi kanımla topraklarımı. En sonunda son savaş alınına gidişim korku dolu, istemsizce değil tam aksine tam bir karar bakışlarım vardı gözlerimde. Parlaklığına henüz ulaşamamadan açtım ve baktım derinlere baktım. Kimdi karşımda ki kimdi ruhumu verecek olduğum . Kim olursa olsun açacağım demedim, kim olursa olsun bu sefer savaşacağım dedim. Yeminlerimi aldım sırtıma taşıdım taşıdım ve sonunda karşıma o çıktı.

        Ahhh TANRI sen oyunlarını her zaman tam vaktinde devreye sokardın ama bu sefer bir ayar bozuldu ve o benim gözlerime zamansız çıktı. Gözlerim parlaklığında takılı kaldı. Bedenim değil ruhum kilitlerinden tek tek kurtulmaya başladı. Ben buna hazır değildim halbuki ben bunu bilmeden ruhum bu sefer ayaklandı . Ruhum açlığını doyuracak olanı seçti. Kelimelerim az kaldı anlatamadım ona aslında onu yıllardan beri tanıdığımı. Anlatamadım onu her seferinde izleyen gözlerimin olduğunu. Utandım yavaş yavaş hareket etmeye başladım hem beyin hem kalp hem ruh aynı ruha sahip olmak istemiydi ki ? Bunu her zaman sorsam da tek cevabım var dı KESİNLİKLE İMKANSIZ. Ahhhh büyük konuşma derdim bir zamanlar ama iyi kide konuşmuşum diyorum şimdi.

      Bir adam vardı hayallerimi süsleyen bedene girmeden ruhuyla dolaşan içimi tatlı tatlı yıllardan beri kemiren. Her seferinde karşımdakileri o sanarak kaybettiğim her dakikam şuanda benim için bir kayıp. Yine de iyiki de o kayıplarım olmuş ya olmasaydı o adam gelirmiy di ruhuma ?

   Sevmiyorum be adam seni , sevmek o kadar az kalıyor ki kelimelerim de, sözlerimde. Aslında bakarsan hiç mi hiç aşıkta değilim sana aşk neydi ki olduğumuz alanı sınırlayan bir lanet gibi artık benim için. Ne bir sevgi ne bir aşk o adamın benim için hazırladıklarına terim.

   Sevmiyorum be adam seni . Gözlerimden süzülen tatlı suların dudağımda bıraktığı o tadı yakalamak için ne kadar çok bekledim seni. Ahhh ne kadar tatlıydı dudakların. Aşık değilim be adam sana göğüs kafesimi delip geçercesine atan kalbimin sesi Aşk onun için çok az kalır artık.

   Sen benim anlattığım aşktan bile ışık yılı ötedeyken ben nasıl sana seni seviyorum ben nasıl sana aşığım diye bilirim ki . Az kalıyor bu terimler anlatmama kelimelerim bu sefer gerçekten az kalıyor duygularımı dökmeye.

   Sen rüzgarım ol ben senin alıp götüreceğin bir yaprak. Sen benim toprağım ol ben seni sulayıp yeşertecek yağmurların. Sen benim doğumum ol  ben senin yaratılış kitabına dönüş eyim. Sen benim eşim, hayat arkadaşım ol ben de senin yanında yanıp tutuşan alevin.

   Sen benim ol bende senin olayım. Aslında biz olalım aynı bedende yaşayan ruhlarımız olsun. En sonunda geleceğim ol ki ben artık yarın ne olacak demeyim.

  Böle seviyorum seni be adam , bölesine de aşığım işte ama bu bile tatmin etmiyor beni bu anlatım bu kelimeler yetmiyor anlatmama sen anla benim gözlerimdeki sana olan açlığı..