BAŞLANGIÇ......

Başlangıç herzaman zordur. Başlaman gerektiğini bilirsin ama başlayamazsın tıkaıp kalırsın . Hayd şimdi diye haykıran içindeki sen öle bir sıkıştırır ki ne yapıcağını bilemezsin. Başlarsın ama başlamadan önce sonunuda düşünürsün. Bakrsın etrafına başangıç yapanlardan kopya çekmek istersin. İnsanı çözmeye çalışırsın  başlaya bilmek için. Aslında başlamak içinde bir insana ihtiyacın vardır bunu bile bile ben güçlüyüm baskından asla kurtulamazsın.

Sesizce kalır ve bir anda adm atarsn karanlık veya ayınlık fark etmez sen adım atarsın işte. Neyi sorguluyorsun ki artık attın adımı demek için bile adım atarsın. Başlar yürür yürür yürümelerin başlar adımların arkanda bırakıcağın izler kadardır aslında. Şimdi ne olucak sorusu yapıcaklarının arasında çok fazla vardır. ELlerin boş muydu dolumuydu bilmiyorsun değil mi yürürken. Ya peki koşma isteğin başladığı an ne yapıcaksın. Başladın işte neyin sorgusu bu. Karnlık mı seni dururan olcak yoksa aydınlık mı yoksa yolda rastladığın cesetler mi makyajlarıyla seni kandırıcak.

Kimin için başlamıştın sen bu başlangıca. Kendin için mi yoksa başkasına ulaşmak için mi başladın ? Bunu hatırlamamaya başladın değil mi . Bak gördün mü bir başlangıçla neleri başlatttın kendi içinde. Aslında kendi yok olmanı bile başlattın sen artık ne geri döne bilirsin nede dura biirsin . Çok fazla denedik deği mi durmayı arkamızdan gelen lanetin soğuk nefesi ensende oluğunu hissettiğin an irkilmek kötüdür. Kötü olan yürüyen sen değil durma isteğiin beynini kemirmesidir. 

Aslında korktuğumuz o böcekler var ya bilirmisin oböceklerden daha beteri kuşu adını verdiğimiz ve her başlangıcın en yakını olan duygu o böceklerden daha kötüdür. Sen kendini sorgulamaya izin vermezken başladığın bu yolda rastladığın herkz seni sorgular ve sen hiç bişey diyemezsin . Komik çok komik bu duygu değil mi . Hıçkırma ses duydun mu derinden gelen .Göz yaşların akıyor bilmem  bilirmisin vücudunun neresi ağlıyor du ?

Şimdi başlangıcından uzun süre geçti ve sen yarı yolda yoruldun pes etmek istiyorsun değil mi. Işıklar gözlerini yakıyor karanlıktan korkuyorsun. Hatırlıyormusun sen başladığın da bunlara dikkat etmemiştin. Hafif bir tınıyla başlayan şarkıların çok neşeliyken neden daha ortasında buğulu oldu. Neden bğulu senin gözlerin ve görmüyor artık. Çok fazla makyajla karşılaştın değil mi yağmurdan kaçmalarının  ıslanmak tan değilde geçeklerin görünüceğinden olduğnu anladın değil mi ?

Bir başlangıçla neleri yıktığını gördü mü. Aşağa bak hadi ayakalrının altında olan senin cesetin değil mi ? Sözlere güvenip başkalarının  cesetlerı olcağın sanıyordun hal buki. Şimdi başlangıcın sonuna gelmişken yine yalnızsın değişmeyen  tek şey buyken değişen şey de senin param parça olduğundur.

Şimdi toparlanıp yeniden mi başlamalı yoksa cesetleri yakıp vücudunu mu baştan yaratmalı ? Hangisiydin sen yerdekimi gönlünde ki mi ?